رفتن به بالا

پایگاه خبری تحلیلی صنعت و تاسیسات


  • شنبه ۲۷ آبان ۱۳۹۶
  • السبت ۲۸ صفر ۱۴۳۹
  • 2017 Saturday 18 November

رسیدن به افق چشم انداز فولاد در 3 سناریو
نیم نگاهی به بازار فولاد؛

رسیدن به افق چشم انداز فولاد در ۳ سناریو

محاسبات نشان می دهد صادرات کشور در سال ۱۴۰۴ در حالات مختلف باید بین ۱۰ تا ۱۵ میلیون تن باشد، از این رو هم اکنون باید در مسیر رشد صادرات و افزایش سهم بازار ایران در بازارهای جهانی قدم برداشت.

محاسبات نشان می دهد صادرات کشور در سال ۱۴۰۴ در حالات مختلف باید بین ۱۰ تا ۱۵ میلیون تن باشد، از این رو هم اکنون باید در مسیر رشد صادرات و افزایش سهم بازار ایران در بازارهای جهانی قدم برداشت.

به گزارش گروه صنعت، معدن و تجارت  ویکی پی جی به نقل از دنیای معدن، رسیدن به افق چشم انداز ۵۵ میلیون تنی تولید فولاد در افق ۱۴۰۴ از جمله سیاست هایی است که از سوی متولیان صنعت فولاد کشور با جدیت دنبال می شود و به ثمر رسیدن آن، برای تثبیت جایگاه مهم ایران در تولید فولاد منطقه و حفظ سهم بازار صادراتی آن اهمیت به سزایی دارد.

انرژی فراوان، دسترسی به آب های آزاد، منابع گسترده سنگ آهن، موقعیت ممتاز جغرافیایی ایران و وجود سرمایه انسانی چه به لحاظ کمی و چه به لحاظ کیفی از جمله مهم ترین مزیت هایی است که تاکنون سهم و نقش آهن و فولاد را در اقتصاد ایران قوت بخشیده است.

لزوم رعایت اولویت ها در برنامه ریزی

با وجود بازنگری هایی که طی سال های اخیر در برنامه جامع فولاد صورت گرفته هنوز در تحقق این هدف تردیدهایی وجود دارد و برخی نیز معتقدند رسیدن به این عدد نباید موجب به حاشیه رفتن اولویت های اصلی تولید فولاد در کشور، یعنی تولید رقابتی فولاد شود.

بر اساس این نظر، تولید فولاد در ایران، از بسیاری شاخص ها با متوسط دنیا فاصله دارد و به گفته بهرام سبحانی، میانگین جهانی تولید فولاد برابر با دو نفر ساعت به ازای هر تن بوده که این عدد در فولاد مبارکه برابر پنج است.

از نظر مدیرعامل فولاد مبارکه، تولید ۵۵ میلیون تن فولاد در سال ۱۴۰۴ باید تولیدی رقابتی باشد و در حال حاضر، موازنه ظرفیت در زنجیره تولید، ظرفیت های غیر اقتصادی، فناوری تولید، ناقص بودن زنجیره، بهره وری پایین و عدم نگاه مثبت به صادرات مهم ترین چالش ها در این مسیر است.

رسیدن به افق چشم انداز در سه سناریو

بررسی ها نشان می دهد برای تحقق هدف ۵۵ میلیون تنی تولید فولاد، این صنعت نیاز به تأمین ۱۶۰ میلیون تن سنگ آهن دارد و این عدد در حال حاضر حدود ۶۲ میلیون تن است و برای رسیدن به این هدف در بازه ۹ ساله، سالانه باید ۱۰ میلیون تن به ظرفیت تولید سنگ آهن کشور افزوده شود.

این عدد برای بخش گندله ۸۰ میلیون تن و برای کنسانتره ۸۶ میلیون تن است.

در حال حاضر سرانه مصرف فولاد در کشور بین ۲۳۰ الی ۲۶۰ کیلوگرم در سال است؛ این یعنی به طور متوسط هر فرد ایرانی در سال ۲۳۰ الی ۲۶۰ کیلوگرم فولاد نیاز دارد و این شاخص که به عنوان یکی از شاخص های سنجش پیشرفتگی شناخته شده، در کشورهای توسعه یافته بالای ۳۰۰ کیلوگرم است و در کره جنوبی در حدود هزار کیلوگرم گزارش شده است.

برای رسیدن به هدف تولید ۵۵ میلیون تن، سه سناریو مهم مصرف فولاد مطرح شده است؛ در سناریوی اول، بر اساس بازه زمانی ۲۰ ساله، رشد درآمد سرانه و رشد اقتصادی کشور برابر با متوسط ۲۰ ساله در نظر گرفته شده و با اتکا به این مفروضات، در سال ۱۴۰۴، ۴۵۳ کیلوگرم خواهد بود که با فرض جمعیت ۹۰ میلیونی، مصرف فولاد در آن زمان، برابر با ۴۰٫۹ میلیون تن خواهد بود. بر این اساس، در افق مذکور، صادرات فولاد خام کشور باید در حدود ۱۵ میلیون تن باشد.

در سناریوی دوم و با فرض پایداری رشد اقتصادی و رشد درآمد سرانه به میزان متوسط ۱۰ سال قبل، سرانه مصرف فولاد کشور در سال ۱۴۰۴ برابر با ۴۹۹ کیلوگرم خواهد بود که با اتکا به جمعیت ۹۰ میلیونی، مصرف فولاد در این سال برابر با ۴۵٫۱ میلیون تن خواهد بود؛ لذا تا زمان مذکور، صادرات فولاد کشور به حدود ۱۰ میلیون تن برسد.

در سناریوی سوم، بازه زمانی مذکور به ۵ سال تقلیل یافته و مصرف سرانه فولاد با این مفروضات، ۴۲۱ کیلوگرم و مصرف کل کشور ۳۸ میلیون تن خواهد بود. بر همین اساس، صادرات‌فولاد در این سناریو باید به ۱۴ میلیون تن برسد.

بدون رشد صادرات، تحقق چشم انداز ممکن نیست

این محاسبات نشان می دهد که صادرات کشور در سال ۱۴۰۴ در حالات مختلف باید بین ۱۰ تا ۱۵ میلیون تن باشد و از این رو صرفاً رسیدن به عدد ۵۵ میلیون تن تولید برای تحقق اهداف برنامه جامع فولاد کافی نیست و هم اکنون باید در مسیر رشد صادرات و افزایش سهم بازار ایران در بازارهای جهانی قدم برداشت.

در چنین شرایطی، رعایت اصول رقابت حکم می کند که شرکت های فولادساز ایرانی برای حضور در بازارهای جهانی، افزایش قدرت رقابتی خود در دو بخش کنترل بهای تمام شده و کاهش قیمت فروش را در پیش گیرند و پر واضح است که برای نیل به این هدف و افزایش سهم از بازارهای جهانی، مجبور به ارائه تخفیفاتی نیز خواهند شد.

مضاف بر این، شرایط رقابت برای فولادسازان ایرانی در قیاس با صادرکنندگان چینی چندان عادلانه نیست و دولت چین سالانه ۱۵ درصد بهای فروش را به صادرکنندگان خود یارانه اعطا می کند و همین امر باعث فشار به صادرکنندگان ایرانی شده است.

از دیگر سو کسب سهم بازار، کار زمان بری است و نمی توان در دوره ای کوتاه به آن رسید. به همین دلیل برخی تولیدکنندگان حتی در شرایط رکودی نیز مجبور هستند با کاهش قیمت فروش محصولات، سهم بازار را برای خود حفظ کنند تا در سال های رونق، در فروش محصولات خود ناکام نباشند.

اخبار مرتبط

نظرات

مصاحبه های اختصاصی ویکی پی جی